W Łodzi, w czasach przed nowoczesnymi systemami odśnieżania, mieszkańcy musieli stawiać czoła zimowym trudnościom w zupełnie inny sposób. Zamiast usuwać śnieg z dróg i chodników, wrzucano go do specjalnych miejsc, gdzie gorące ścieki fabryczne odgrywały kluczową rolę w jego topnieniu. Przykład działania tego nietypowego systemu można odnaleźć w śniegowcach, które do dziś pozostają częścią infrastruktury miasta.
W przeszłości za odśnieżanie ulic w Łodzi odpowiadali głównie właściciele nieruchomości. W przypadku dużych opadów śniegu, zatrudniano również osoby bezrobotne, które pomagały w utrzymaniu czystości. Ciekawym rozwiązaniem było pryzmowanie nadmiaru śniegu na placach oraz wrzucanie go do rzek, takich jak Jasień, Łódka, Karolewka czy Dąbrówka, które nigdy nie zamarzały dzięki gorącym ściekom z fabryk. System ten ewoluował wraz z rozwojem miejskiej kanalizacji.
W miarę budowy kanałów, zaczęto stosować śniegowce – specjalne wpusty do kanalizacji, które można było używać do usuwania śniegu oraz lodu. Charakteryzowały się one dużymi, prostokątnymi pokrywami, które ułatwiały wrzucanie śniegu prosto do podziemnych kolektorów. Ze względu na wysoką temperaturę ścieków odprowadzanych z przemysłu włókienniczego, system ten skutecznie topił nadmiar śniegu. Obecnie większych śniegowców nie można napotkać w licznych lokalizacjach, między innymi na ulicy 6 Sierpnia czy w rejonie Księżego Młyna, jednak ich funkcjonalność została ograniczona przez zmiany w przepisach dotyczących gorących ścieków.
W dzisiejszych czasach nie można już prowadzić odprowadzania gorących ścieków do miejskiej kanalizacji, co ogranicza możliwości tradycyjnych metod odśnieżania. Ścieki nie mogą przekraczać temperatury 35°C, aby nie zagrażały strukturze kanalizacji i nie niszczyły mikroorganizmów w oczyszczalniach. Dlatego obecnie w Łodzi rozwijane są nowoczesne metody radzenia sobie z zimowymi opadami, które muszą sprostać nowym normom i wyzwaniom.
Źródło: Urząd Miasta Łódź
Oceń: Historia Łodzi: Jak kiedyś radzono sobie ze śniegiem
Zobacz Także
