Zygmunt Wulfson

Zygmunt Wulfson był wybitnym polskim lekarzem okulistą, który swoje życie zaczynał 23 kwietnia 1868 roku w Łodzi, a zakończył je 25 marca 1926 roku w Warszawie. Jako uczeń oraz współpracownik Iwana Pawłowa, jego badania z 1897 roku dały początek ważnym pracom Pawłowa na temat warunkowania odruchów, co stanowi kamień milowy w psychologii i medycynie.

Urodziny Wulfsona miały miejsce w rodzinie fabrykanta Hugona Wulfsohna (Wulffsona), który żył w latach 1837–1905. Po ukończeniu gimnazjum w Mitawie, w 1887 roku rozpoczął studia na wydziale medycznym Uniwersytetu w Dorpacie. W 1894 roku z powodzeniem zakończył swoje studia, a następnie zdał egzaminy doktorskie w 1895 roku.

Jego kariera zawodowa rozpoczęła się w Oddziale Fizjologicznym Instytutu Medycyny Doświadczalnej w Petersburgu, gdzie pracował latem 1896 roku. W latach 1897 i 1898 wygłosił dwa istotne referaty przed Towarzystwem Lekarzy Rosyjskich. Wulfson był jednym z najwcześniejszych uczniów Pawłowa; spośród czterech prac jego współpracowników, aż trzy napisał Wulfson. Chociaż Pawłow z niezgodą odnosił się do późniejszych wniosków Wulfsona, jego badania miały znaczący wpływ na rozwój zoopsychologii.

Ówczesny okres jego życia związany był z praktyką w Wiedniu i Lipsku, a następnie osiedleniem się w Warszawie, gdzie działał jako okulista i społecznik, pracując w Szpitalu Przemienienia Pańskiego. Jego dom znajdował się przy ul. Trębackiej 4. Po śmierci w 1926 roku, swoją bibliotekę zapisał Polskiemu Towarzystwu Medycyny Społecznej. Został pochowany naCmentarzu Ewangelicko-Augsburskim(kw. 50, grób nr 3), a pomnik nad jego grobem został wykonany przez artystę Ortelliego z Genui.

Wulfson był również mężem Heleny Hoffer (1867–1944), co dobitnie podkreśla osobisty wymiar jego życia.