Włodzimierz Natorf

Życiorys

Włodzimierz Natorf był aktywnym członkiem Związku Młodzieży Polskiej w latach 1949–1950. W tym samym czasie, od 1949 roku, związał się również z Polską Zjednoczoną Partią Robotniczą.

W 1955 roku ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Leningradzkiego i rozpoczął karierę zawodową w Ministerstwie Spraw Zagranicznych PRL. Jego działalność w tym ministerstwie obejmowała również reprezentowanie Polski w organach ONZ, gdzie brał udział w XIX oraz XVIII sesji Zgromadzenia Ogólnego, w tym w Komisji Ekonomicznej.

W latach 1966–1969 Natorf pełnił funkcję wicedyrektora departamentu w MSZ. Następnie od 1969 do 1973 roku był stałym przedstawicielem Polski przy Europejskim Biurze ONZ w Genewie. Po powrocie do kraju w latach 1973–1981, sprawował obowiązki wicedyrektora i dyrektora departamentu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1981 do 1982 roku pełnił również rolę kierownika Wydziału Zagranicznego Komitetu Centralnego PZPR, a w 1985 roku kontynuował swoją działalność w kolejnych strukturach partii.

W latach 1982 do 1984 reprezentował Polskę jako stały przedstawiciel przy Biurze ONZ w Nowym Jorku. W 1986 roku Natorf został członkiem Komitetu Centralnego PZPR oraz objął funkcję ambasadora w Związku Sowieckim, gdzie pracował do 1990 roku. Po przemianach politycznych w Polsce, dołączył do Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Od 2002 roku aż do swojej śmierci pełnił rolę prezesa spółki Business Archiv. Jego ostatnie dni spędził w Warszawie, gdzie został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.

Odznaczenia

Włodzimierz Natorf zdobył wiele prestiżowych odznaczeń, które świadczą o jego zasługach i wkładzie w rozwój kraju. Poniżej znajduje się lista tych wyróżnień:

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski,
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
• Złoty Krzyż Zasługi,
• Order Przyjaźni Narodów (ZSRR, 1989).

Przypisy