Kamienica przy ul. Narutowicza 91 w Łodzi

Historia

Kamienica przy ul. Narutowicza 91 w Łodzi ma bogatą historię, którą warto poznać. Jej budowa została zlecona w okresie międzywojennym przez Jakuba Sztajnsznajdera, właściciela Przedsiębiorstwa Robót Budowlanych. W projekcie budynku uczestniczył utalentowany architekt, Ludwik Kirszbaum, który stworzył nowoczesny jak na swoje czasy projekt.

Rozpoczęcie budowy nastąpiło w 1937 roku, a już w następnym roku prace zostały pomyślnie zakończone. Kamienica szybko stała się częścią architektonicznego krajobrazu Łodzi, a jej unikalny styl przyciągał uwagę mieszkańców oraz odwiedzających.

Na mocy Zarządzenia Nr 772/2023 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 6 kwietnia 2023, kamienica została wpisana do Gminnej Ewidencji Zabytków pod numerem 763, co potwierdza jej znacznie historyczne oraz kulturowe w kontekście miasta.

Charakterystyka

Układ wnętrz tego obiektu jest trzytraktowy, w którym centralnym punktem jest studnia doświetlająca, stanowiąca istotny element, zwłaszcza dla zblokowanych w trakcie przestrzeni, takich jak łazienki, ubikacje oraz garderoby. Na parterze, wzdłuż zachodniej ściany szczytowej, utworzona została sień przejazdowa, z której odgałęzia się przejście do klatki schodowej. Jest ona umiejscowiona w przęśle środkowym traktu frontowego i dostępna także z ulicy. Schody prowadzą nie tylko na wyższe kondygnacje, ale również do piwnic oraz do ubikacji.

W parterze mieszczą się trzy mieszkania, natomiast na wyższych piętrach znajdują się po dwa mieszkania, a poddasze przeznaczone jest na pralnię. Każde mieszkanie, umiejscowione na piętrze, charakteryzuje się wykuszem z balkonikiem od frontu oraz jednym lub dwoma balkonami od strony dziedzińca. W sumie w kamienicy znajduje się dziewięć mieszkań.

Budynek ma trzy piętra oraz częściowo użytkowe poddasze, a także jest podpiwniczony. Dach ma dwuspadowy kształt, z niewielkim kątem nachylenia jego połaci. Nad studnią doświetlającą umieszczono czterospadowy szklany świetlik. Fasada frontowa odznacza się wyoblonymi trójkondygnacyjnymi wykuszami po dwóch stronach, jak również niewielkim ryzalitem, w którym znalazło się miejsce dla klatki schodowej. Strefy skrajne od strony dziedzińca są nieznacznie zryzalitowane, co dodaje urody całej konstrukcji, natomiast strefa środkowa jest wyższa i posiada użytkowe poddasze.

Fasada na pierwszym piętrze ma dziewięcioosiowy, symetryczny układ. W osi środkowej zamontowano dwuskrzydłowe drzwi wejściowe, które osadzone są w uskokowym obramieniu i zwieńczone płytą żelbetową. Nad nimi znajduje się okno klatki schodowej w kształcie „termometru”, co czyni to miejsce jeszcze bardziej charakterystycznym.

W skrajnej osi, dziewiątej, ulokowana jest zaszklona brama stalowa w dwóch poziomach, o meandrowej kracie. Ściana parteru do wysokości gzymsu parapetowego pokryta jest płytkami klinkierowymi, co nadaje jej elegancki wygląd. Nad parterem umieszczono gzyms kordonowy, a w osiach skrajnych znajdują się silnie przeszklone, zaokrąglone wykusze, wyposażone w dużej wielkości narożne okna oraz ćwierćkoliste balkony z ażurowymi balustradami z poziomych prętów stalowych.

W osi trzeciej i ósmej umiejscowiono okrągłe, dwudzielne okienka, które doświetlają spiżarnie. Pozostałe okna natomiast są jednodzielne oraz dwupoziomowe. W obszarze pomiędzy gzymsami kordonowymi parteru oraz ostatniego piętra, w tynku dostrzega się poziomy relief symbolizujący pasmowe boniowanie, co podkreśla horyzontalną artykulację elewacji.

Przypisy