Paweł Maślanka

Życiorys

Paweł Maślanka w 1974 roku z powodzeniem ukończył studia magisterskie w Łodzi, specjalizując się w fizyce na ówczesnym Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Łódzkiego. Po zakończeniu nauki rozpoczął pracę w Zakładzie Analizy Funkcjonalnej w Instytucie Matematyki tego uniwersytetu, z zastrzeżeniem, że na trzy lata przerwał swoje zatrudnienie, aby jako doktorant poszerzać wiedzę i umiejętności w Instytucie Matematyki UŁ.

W 1981 roku obronił swoją pracę doktorską w zakresie matematyki w Instytucie Matematyki UŁ, co otworzyło przed nim nowe możliwości kariery akademickiej. W latach 1981-1995 pełnił funkcję adiunkta w Zakładzie Analizy Funkcjonalnej UŁ. Następnie, w 1995 roku, z powodzeniem zdał kolokwium habilitacyjne w Instytucie Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1996-2000 kontynuował swoją karierę jako adiunkt, a później profesor nadzwyczajny w Zakładzie Teorii Pola w Instytucie Fizyki UŁ.

W sierpniu 1999 roku osiągnął zaszczytny tytuł profesora, a od stycznia 2001 roku jest profesorem zwyczajnym. Od 1999 do 2005 roku pełnił obowiązki kierownika studiów doktoranckich na Wydziale Fizyki i Chemii UŁ. W listopadzie 2004 roku objął kierownictwo Katedry Fizyki Teoretycznej II UŁ. W latach 2005-2007 zasiadał w roli prodziekana Wydziału Fizyki i Chemii UŁ, a także dyrektora Instytutu Fizyki tejże uczelni. Dodatkowo w latach 2007–2008 sprawował urząd dziekana Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej UŁ.

Po objęciu stanowiska rektora UŁ przez Włodzimierza Nykiela, Paweł Maślanka został powołany na prorektora ds. studenckich i toku studiów, co podkreśla jego znaczącą rolę w życiu uczelni. Jego dorobek naukowy obejmuje około 80 prac opublikowanych w renomowanych czasopismach z tzw. listy filadelfijskiej oraz blisko 20 artykułów zaprezentowanych na międzynarodowych konferencjach. Jako kierownik lub kluczowy wykonawca brał udział w realizacji 10 projektów badawczych inicjowanych przez Komitet Badań Naukowych.

Maślanka miał również okazję wygłosić referaty na wielu prestiżowych uniwersytetach i instytutach badawczych, takich jak Amsterdam, Giessen, Utrecht, Oldenburg, York czy Mons. W uznaniu jego osiągnięć dydaktycznych i naukowych, otrzymał liczne nagrody od rektora UŁ oraz jedną nagrodę od ministra nauki.

Przypisy