Roman Kolczyński, urodzony 23 maja 1924 roku w Łodzi, był postacią znaczącą w historii polskiej milicji. Pełnił funkcję pułkownika Milicji Obywatelskiej, w trakcie swojej kariery zyskał uznanie jako komendant wojewódzki w Łodzi w latach 1952-1953.
Po wypełnieniu obowiązków w Łodzi, Kolczyński został przeniesiony do Gdańska, gdzie kierował tamtejszą jednostką od 1957 do 1975 roku. Następnie, w latach 1975-1978, obejmował stanowisko komendanta w Toruniu.
Jego życie zakończyło się prawdopodobnie w 1984 roku, co dodaje pewnego tajemniczego rysu do jego biografii, pozostawiając wiele pytań bez odpowiedzi.
Życiorys
Roman Kolczyński, zanim zastała go II wojna światowa, ukończył szkołę powszechną w Łodzi, a w 1958 roku uzyskał maturę w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Gdańsku. Po zakończeniu działań wojennych, 19 stycznia 1945 roku, rozpoczął swoją karierę jako milicjant w Łodzi.
12 maja 1945 roku objął stanowisko zastępcy komendanta powiatowego Milicji Obywatelskiej w Puławach, a następnie 17 czerwca 1946 roku przeniósł się do Lublina. Od stycznia 1947 roku pełnił funkcję instruktora Wydziału Polityczno-Wychowawczego KW MO w Lublinie. Jego dalsza kariera zawodowa przywiodła go 2 marca 1948 roku na stanowisko komendanta powiatowego MO w Kraśniku.
W styczniu 1950 roku Kolczyński rozpoczął pracę jako inspektor KW MO w Poznaniu, a w kwietniu tego samego roku przekształcił swoje obowiązki w Komendzie Głównej MO. W dniach od 1 października 1952 do 1 sierpnia 1953 roku pełnił funkcję komendanta wojewódzkiego MO w Łodzi, a następnie został szefem Oddziału Kadr w KG MO.
Od 1 stycznia 1957 roku do 1 czerwca 1975 roku Kolczyński był komendantem wojewódzkim MO w Gdańsku, a po tym okresie do 1978 roku pracował w Toruniu.
Odznaczenia
Roman Kolczyński był osobą, która zdobyła wiele prestiżowych odznaczeń, dokumentujących jego zasługi i wkład w życie publiczne oraz obronność kraju.
Wśród przyznanych mu wyróżnień można wymienić:
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski,
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski,
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
- Order Sztandaru Pracy I klasy,
- Order Sztandaru Pracy II klasy,
- Krzyż Walecznych,
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945,
- Medal 10-lecia Polski Ludowej,
- Medal 30-lecia Polski Ludowej,
- Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”,
- Brązowa Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
- Srebrna Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
- Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego”,
- Brązowa Odznaka „W Służbie Narodu”,
- Srebrna Odznaka „W Służbie Narodu”,
- Złota Odznaka „W Służbie Narodu”,
- Odznaka honorowa „Za zasługi dla Gdańska” (1960).
Jego dokonania są świadectwem wyjątkowego zaangażowania i pasji, które przyczyniły się do jego uznania w historii Polski.
Przypisy
- Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku, nr 1, 10.02.1961 r., s. 5
Pozostali ludzie w kategorii "Wojsko i służby mundurowe":
Włodzimierz Falcman | Ryszard Wilczyński (generał) | Michał Bierzyński | Jan Tadeusz Łukaszewski | Stefan Orzechowski (żołnierz) | Albert Traeger | Czesław Jakubowski (podpułkownik) | Franciszek Berezka-Bereszko | Bogdan Malinowski | Sławomir Stasiak (wojskowy) | Józef Maciejowski | Stanisław Brzezina | Lucjan Frakowski | Karol Jabłoński (major) | Aleksander Rode | Awigdor Ben-Gal | Mieczysław Ubysz | Jan Aleksander Klein | Tadeusz Lewandowski (funkcjonariusz) | Józef PielesiakOceń: Roman Kolczyński